ΚΛΕΨΥΔΡΑ '00

 «Όταν ο χώρος της επικοινωνίας κατακλύζεται από οπτικοακουστικές πληροφορίες, 

πού θα βρεθεί τόπος για τη γλυπτική;...

Ιδού το κρίσιμο ερώτημα: Πώς μπορεί ένας γλύπτης στην εποχή μας να διαπεράσει τις οθόνες 

της «ατοπικής εικόνας» για να λειτουργήσει στο διαχρονικό ‘βάθος πεδίου’ της τέχνης ως επικοινωνίας 

που δίνει περιεχόμενο στον πολιτισμό;

Όταν ο Πολιτισμός εννοείται ως πεδίο ποιοτικής συμβίωσης και ουσιαστικό στοιχείο κοινωνικής διαβίωσης και φυσικής επιβίωσης του ανθρώπου πάνω στον πλανήτη».   (Θόδωρος, «Άτοπα» 1997).

                                                                                                                   ΕΦΗ ΣΤΡΟΥΖΑ

   Το έργο του Θόδωρου, με τίτλο «Κλεψύδρα», που εκτελέστηκε ειδικά για την έκθεση OPEN ’99, αποτελεί στην ουσία μία επιτομή στο συνολικό νοητικό και ιδεολογικό περιεχόμενο, αλλά και στο πλαστικό λεξιλόγιο της εργασίας αυτού του σημαντικού Έλληνα καλλιτέχνη. Ο Θόδωρος θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένας από τους πιο εναργείς και ενδιαφέροντες συνεχιστές και μοντέρνους εκφραστές μιας ουμανιστικής παράδοσης στη γλυπτική, με την έννοια του γλύπτη που σταθερά διατηρεί μια καθολική εποπτεία της μεταβαλλόμενης σχέσης του ανθρώπου με το χώρο και το αντικείμενο στη μοντέρνα και σύγχρονη κοινωνία. Από πολύ νωρίς, γι αυτό, το ενδιαφέρον του επικεντρώθηκε στο δημόσιο χώρο. Σε αυτή την προσέγγιση, ο Θόδωρος διακρίθηκε από μια μεγάλη ευαισθησία και οξυδέρκεια σε σχέση με τους πλαστικούς αλλά και ιδεολογικούς τρόπους κατάληψης του χώρου. Σε αντίθεση με τη γεωκεντρική βαρύτητα του πλαστικού αντικειμένου ή τη θεαματική παρεμβατική χειρονομία μέσα στο φυσικό ή αστικό περιβάλλον, στο γλυπτικό του έργο, το βάρος δίνεται στην αξία και σημασία της πλαστικής πράξης ως προέκτασης μιας απτικής επαφής με την ύλη, η οποία εκτείνεται σε μια ανθρωποκεντρική διάσταση. Με αρχικό άξονα αυτόν τον προβληματισμό, ο Θόδωρος ανέπτυξε από τα μέσα της δεκαετίας του ’60 έως σήμερα μια σειρά ιδιαίτερα υποβλητικών και ποιητικών χειρισμών της έννοιας της γλυπτικής και της πλαστικής πράξης. Οι πολλαπλοί γλωσσικοί χειρισμοί που επεξεργάζεται αδιάλειπτα μετα-τοπίζονται ανάμεσα σε δύο κύριους πόλους σκέψης: στο αντι-θεαματικό στοιχείο και στην έννοια της ισορροπίας. Η αμφίδρομη σχέση αυτών των δύο ουσιαστικών τόπων της γλυπτικής οδηγεί στον ορισμό του ά-τοπου και του μεταίχμιου, νοητικών δηλαδή σημείων που καθορίζουν τους πλαστικούς τρόπους ανα-κατάληψης του δημόσιου χώρου μέσα στο πολιτισμικό γίγνεσθαι κάθε εποχής.

   Το πολυ-επίπεδο σύστημα της γλωσσικής επικοινωνίας, πάνω στο οποίο έχει αναπτύξει τους πλαστικούς του χειρισμούς, από την οπτική, τη σωματική, την ακουστική, τη γευστική επαφή του κοινού με το έργο τέχνης, αναπλάθει μέσα στον τρισδιάστατο χώρο, αλλά και μέσα στη ροή του ιστορικού χρόνου, την εικόνα του εκκρεμούς, της σχοινοβασίας πάνω σε μια νοητική γραμμή που συνδέει το κλειστό μορφολογικό σχήμα του ανθρώπινου πολιτισμού με τον ανοιχτό, άπλαστο κόσμο που ο άνθρωπος ασταμάτητα ονειρεύεται. Η αίσθηση της συνεχούς αιώρησης ανάμεσα σε διάφορους τύπους οργάνωσης των μορφών ή της πολιτισμικής συμπεριφοράς και ενός δυνητικού μετασχηματισμού τους σε μια ρευστή σχέση με το χώρο και το χρόνο, αποτελεί ένα σταθερό μοτίβο της γλυπτικής του πράξης.

    Με την «Κλεψύδρα», αφιερωμένη στο πέρασμα από τη μια χιλιετία στην άλλη, ο Θόδωρος προεκτείνει τη σκέψη του στην αμφίδρομη σχέση μεταξύ του χώρου και του χρόνου. Ο χρόνος συλλαμβάνεται σαν η λογική δομή μέσα στην οποία η εμπειρία αποκτά συγκεκριμένη υλική υπόσταση μόνο και μόνο για να αναιρεθεί η πάγια μορφή όπως και η ισορροπία της μέσα στο χώρο από τη συνεχή μετακίνηση της σκοπιάς, από την εναλλαγή που εμπεριέχεται σε κάθε φυσικό φαινόμενο, από τη μεταλλαγή κάθε μορφής ή παρουσίας, φυσικής ή τεχνητής, που στην αισθητή και απτή πραγματικότητα, αναπόφευκτα ρέει ανάμεσα στις όχθες του συγκεκριμένου χρόνου, του παρόντος, και του αόριστου, του παρελθόντος ή του μέλλοντος.

                                                                                                                              Έφη Στρούζα